تاریخ : 23. شهريور 1405 - 7:56   |   کد مطلب: 30776
رزن و رؤیای یک پرده بزرگ برای نوجوانان و جوانان
یک شهر بدون سینما، فقط یک سالن فرهنگی کم ندارد؛ بخشی از فرصت‌های فرهنگی و تفریحی جوانان و نوجوانانش را از دست می‌دهد.

به گزارش پایگاه خبری صبح رزن شهر رزن در سال‌های اخیر تلاش‌هایی برای تقویت فعالیت‌های سینمایی و نمایش فیلم داشته است؛ تلاش‌هایی که نشان می‌دهد علاقه به سینما در این شهرستان وجود دارد، اما هنوز به یک جریان مستمر و پایدار تبدیل نشده است.

در مقطعی حتی بسیج جامعه زنان رزن، نمایش فیلم‌های مرتبط با دفاع مقدس را در صدر برنامه‌های خود قرار داد و آثاری با موضوع ایثار و مقاومت در سالن اندیشه کتابخانه شهر رزن به نمایش درآمد. این تجربه اگرچه اقدامی ارزشمند بود، اما در ادامه کم‌رنگ شد و نتوانست به یک برنامه منظم و دائمی تبدیل شود.

مسئله اصلی اما همچنان پابرجاست؛ چرا رزن سینما ندارد؟

پاسخ این پرسش را نمی‌توان صرفاً در نبود اعتبار خلاصه کرد. آیا مشکل از تأمین بودجه است؟ آیا جمعیت شهرستان برای سرمایه‌گذاری یک بخش خصوصی کافی نیست؟ آیا متقاضی و سرمایه‌گذار وجود ندارد یا زیرساخت و حمایت لازم فراهم نشده است؟ شاید هم مجموعه‌ای از این عوامل دست به دست هم داده‌اند.

هرچه دلیل باشد، نتیجه یکی است؛ شهری با جمعیتی قابل توجه، جوانان و نوجوانانی دارد که برای تماشای یک فیلم سینمایی باید به شهرهای دیگر بروند یا به تماشای نسخه‌های خانگی و فضای مجازی اکتفا کنند.

البته انتظار برای ساخت یک سینمای بزرگ و پرهزینه شاید در شرایط فعلی ساده نباشد، اما می‌توان از راهکارهای کوچک‌تر و عملی‌تر شروع کرد. ایجاد یک سالن نمایش استاندارد و اقتصادی، استفاده از ظرفیت بخش خصوصی، تجهیز سالن‌های فرهنگی موجود یا راه‌اندازی مجموعه‌ای چندمنظوره که در زمان‌های مشخص فیلم‌های سینمایی و آثار فرهنگی را با قیمت مناسب نمایش دهد، می‌تواند یک گام جدی باشد.

مهم‌تر اینکه چنین مرکزی صرفاً برای سرگرمی نیست. سینما می‌تواند محلی برای اکران فیلم‌های روز، آثار دفاع مقدس، فیلم‌های کودک و نوجوان، تولیدات هنری شهرستان و حتی برنامه‌های فرهنگی و آموزشی باشد.

رزن پیش از این نشان داده که ظرفیت برگزاری چنین برنامه‌هایی را دارد؛ آنچه کم است، تداوم، زیرساخت و یک تصمیم جدی برای تبدیل علاقه‌های پراکنده به یک مرکز فرهنگی ماندگار است.

جوان رزن هم حق دارد در شهر خودش، روی یک صندلی بنشیند، چراغ‌ها خاموش شود و فیلم را روی پرده‌ای بزرگ تماشا کند؛ شاید وقت آن رسیده باشد که این مطالبه، از یک آرزو به یک برنامه عملی تبدیل شود.

انتهای خبر/عل