به گزارش پایگاه خبری صبح رزن؛ در حالی که شهروندان انتظار دارند با پیشرفت پروژه‌های عمرانی، شاهد شکوفایی بافت شهری باشند، واقعیت تلخ دیگری در کوچه‌ها و محله‌های شهر در حال وقوع است. ساختمان‌های نیمه‌کاره که ماه‌ها و سال‌هاست در شهر رها شده‌اند، دیگر تنها یادآور پروژه‌های متوقف شده نیستند؛ بلکه به «جزایر ناامنی» تبدیل شده‌اند که امنیت، سلامت و حتی آرامش روانی ساکنان را هدف قرار داده‌اند.

پرسش اصلی اینجاست: حل یک پرونده اداری یا حقوقی، چطور می‌تواند سال‌ها به طول انجامد؟ چرا فرآیند قانونی در این شهر با چنین کندی مهارگونه‌ای پیش می‌رود که حتی خودِ صاحبان املاک نیز از سنگ‌اندازی‌های اداری و قوانین سخت‌گیرانه شاکی هستند؟

اما فراتر از پیچیدگی‌های حقوقی، اکنون با واقعیت‌های هولناکی روبرو هستیم که حتی تصور آن هم دشوار است. این اسکلت‌های بی‌جان، اکنون به پناهگاهی برای موجودات وحشی و رفتارهای غیرعادی تبدیل شده‌اند. در یکی از همین ساختمان‌ها، گزارش‌های محلی حاکی از حضور روباه‌هایی است که با رفتاری عجیب، کفش‌های همسایگان را از مقابل خانه‌ها برداشته و در دل این ساختمان‌های متروکه مخفی می‌کنند. جست‌وجوی همسایگان برای یافتن اموال خود، آن‌ها را با حقیقتی تکان‌دهنده روبرو کرده است؛ در میان این ویرانه‌ها، دو چاه عمیق بدون سرپوش کنده شده و رها شده است که مانند تله‌ای مرگبار در انتظار هر کسی است که به داخل قدم می‌گذارد.

نبود حصارکشی و مشخص نبودن وضعیت این بناها، این مکان‌ها را به محل تجمع افراد آسیب‌دیده، معتادان و حالا حیوانات وحشی تبدیل کرده است. خطر سقوط قطعات ساختمان یا سقوط ناگهانی افراد در چاه‌های بی‌جان، هر لحظه می‌تواند به یک فاجعه انسانی بدل شود.

مسئولان مدعی نظارت بر شهر هستند، اما نظارت آن‌ها در برابر این پدیده چه کارکردی دارد؟ آیا نظارت تنها به معنای صدور مجوز است یا شامل پایش وضعیت ایمنی، اجتماعی و حتی زیست‌محیطی سازه‌های در حال ساخت نیز می‌شود؟ اگر صاحبان املاک از قوانین شهرداری گلایه دارند، چرا شهرداری نیز در ایجاد تعادل میان اجرای قانون و پیشگیری از ایجاد کانون‌های جرم و خطر، ناکام مانده است؟

شهر نیاز به پاسخگویی دارد؛ پاسخ به این پرسش که چرا توسعه در شهر ما، گاهی به «توقف»، «هراس» و «خطر مرگبار» ختم می‌شود.

انتهای خبر/عل