به قلم پایگاه خبری صبح رزن بهار در بهار؛ این زیباترین توصیف برای روزهای پایانی سال ۱۴۰۴ است. سی‌ام بهمن‌ماه، هنگامی که زمستان نفس‌های آخر را می‌کشد و زمین خود را برای رویش دوباره آماده می‌کند، ماه رمضان از راه می‌رسد تا بهار قرآن را در آستانه بهار طبیعت رقم بزند. گویی خداوند خواسته دل‌ها را پیش از شکوفایی درختان، با نور کلام خود جلا دهد تا طراوت بهار را دوچندان تجربه کنیم.

در سکوت سحرگاهان، تصویری آشنا اما همیشه تازه در افق شهرهای ایران نقش می‌بندد. چراغ خانه‌ها یکی پس از دیگری روشن می‌شود. روشنی‌ای که نه از سر اجبار، که از سر عشق و اشتیاق است. از پشت پنجره‌های نیمه‌باز، نجوای مناجات به کوچه‌ها می‌ریزد و اذان صبح، نوید روزی پربرکت را می‌دهد. بیداری در این ساعت، نه خواب‌آلودگی که بیداری دل است. این صحنه، روایتی است از مردمی که هنوز با خدای خود حرف می‌زنند، هنوز در میان هیاهوی دنیا، خلوت با معبود را گم نکرده‌اند.

در گوشه‌وکنار شهرستان رزن و دیگر نقاط ایران، خیرین بی‌ادعا آستین همت بالا زده‌اند. دست‌هایی که برای میزبانی از میهمانان خدا، سفره‌های افطاری ساده اما پرمهر می‌گسترانند. برخی دیگ‌های غذای نذری را به راه انداخته‌اند، برخی خرما و چایی و نان و پنیر مهیا می‌کنند، و برخی مساجد و حسینیه‌ها را برای پذیرایی از روزه‌داران آماده ساخته‌اند. این مهربانی بی چشم‌داشت، سرمایه‌ای است که هیچ تهدیدی یارای مقابله با آن را ندارد؛ چرا که از عمق ایمان و همبستگی ملی سرچشمه می‌گیرد.

مساجد اما این روزها حال و هوای دیگری دارند. منبرهایی که در طول سال از حق و حقیقت می‌گویند، این روزها میزبان بهار قرآن هستند. تلاوت‌های دلنشین آیات الهی، فضای خانه خدا را معطر کرده و حلقه‌های معرفت و تفسیر قرآن، جوان‌ها و نوجوان‌ها را گرد هم آورده است. از مسجد جامع رزن گرفته تا کوچک‌ترین مساجد روستاهای اطراف، همه یکپارچه عطر کلام وحی شده‌اند. جلسات جزءخوانی قرآن پس از نمازها صحنه‌هایی ماندگار از ارادت این مردم به کتاب آسمانی‌شان خلق کرده است.

قرآن، این حریف محکم و ناگسستنی الهی، ریسمانی است که مردم این سرزمین محکم به آن چنگ زده‌اند. کشوری که با قرآن انس دارد، هرگز تهدید نمی‌شود. این انس، تنها به تلاوت ظاهری خلاصه نمی‌شود؛ در سبک زندگی، در اخلاق، در نوع نگاه به جهان و در ایستادگی در برابر سختی‌ها خود را نشان می‌دهد. هیچ قدرتی یارای مقابله با ملتی را ندارد که سحرهایش با مناجات و اشک و نیاز، ظهرهایش با روزه‌داری و صبر، و غروب‌هایش با سفره‌های افطار و یاد خدا گرم است. این ملت با قرآن زیسته و با قرآن خواهد ماند و این رمز ماندگاری و نفوذناپذیری اوست.

و چه زیبا و پرحکمت است که امسال، بهار قرآن که به پایان می‌رسد، عید نوروز از راه می‌رسد. گویی خدا می‌خواهد طراوت بهار را دوچندان کند؛ اول با بهار قرآن تا روح را جلا دهد، سپس با بهار طبیعت تا جسم را شاداب سازد. سی روز روزه‌داری و مناجات و تلاوت، دل‌ها را برای دریافت نوروزی پاک و مبارک آماده کرده است. این پیوند آسمانی و زمینی، نویدبخش سالی پربرکت برای مردمی است که همواره ریسمان الهی را محکم گرفته‌اند و در سایه آن، از هیچ تهدیدی هراس ندارند.

انتهای خبر/عل